Flaga Poznań (prowincja pruska)

Na kongresie wiedeńskim w 1815 roku Prusy odzyskały zachodnią część utraconych Prus Południowych i utworzyły z niej Wielkie Księstwo Poznańskie — początkowo z gwarancjami dla języka i administracji polskiej większości. Już w 1830 roku tę odrębność ograniczono, a w 1848 księstwo przekształcono w zwykłą prowincję poznańską. Obejmowała Wielkopolskę i północne Kujawy, dzieliła się na rejencje poznańską i bydgoską i przy niespełna 29 000 kilometrów kwadratowych pozostawała głównie rolnicza. Liczba mieszkańców wzrosła z 820 000 w 1816 roku do 2,1 miliona w 1910; większość stanowili Polacy, niemiecka przewaga występowała jedynie na zachodzie, północy i w Bydgoszczy. Po powstaniu wielkopolskim 1918–1919 i traktacie wersalskim niemal całe terytorium przypadło Polsce; reszta pozostała przy Niemczech i weszła w skład Marchii Granicznej Poznańsko-Zachodniopruskiej.

Znaczenie

Flaga ma trzy poziome pasy jednakowej szerokości: biały, czarny, biały. To barwy pruskie, ułożone tu odwrotnie niż w sąsiednich prowincjach: tam gdzie Prusy Zachodnie miały czerń na zewnątrz i biel w środku, Poznańskie odwraca ten układ. Dzięki temu barwy prowincji dały się rozróżnić, choć wszystkie opierały się na tej samej parze. Flaga nie nosi żadnych dodatków — ani herbu, ani emblematu, tylko trzy pasy. Herb prowincji przedstawiał białego orła polskiego pod orłem pruskim; takie znaki pozostawały domeną heraldyki. Przedstawienia umieszczające je na pasach istnieją, ale nie odpowiadają wersji urzędowej.