Flaga Dolny Śląsk (prowincja pruska)

Dolny Śląsk był osobną prowincją pruską od 1919 do 1938 roku i ponownie od 1941 do 1945. Powstał, gdy po pierwszej wojnie światowej podzielono wielką prowincję śląską: uprzemysłowiony wschód oddzielono jako Górny Śląsk, a zachodnia, większa część pozostała jako Dolny Śląsk ze stolicą we Wrocławiu i rejencjami wrocławską oraz legnicką. Kraj żył z rolnictwa niziny śląskiej, z tkactwa u podnóża Karkonoszy i Gór Sowich oraz z węgla brunatnego wokół Zgorzelca; Wrocław z ponad 600 tysiącami mieszkańców należał do największych miast Rzeszy. W 1938 roku obie części znów połączono w prowincję śląską, a w 1941 rozdzielono na nowo. Po 1945 roku Dolny Śląsk przypadł niemal w całości Polsce; na zachód od Nysy przy Niemczech został jedynie wąski pas wokół Görlitz.

Znaczenie

Flaga ma dwa poziome pasy równej szerokości, biały u góry i żółty u dołu, a pośrodku tarczę herbową prowincji: czarnego orła śląskiego ze srebrnym półksiężycem na złotym polu. Oba pasy wywodzą się właśnie z tego herbu — srebro stało się bielą, złoto żółcią. To te same barwy, które nosiła już niepodzielona prowincja śląska i które Dolny Śląsk przejął jako jej większy spadkobierca. Zwyczajowo rozróżniano wersję bez godła, złożoną z dwóch pasów, która służyła za flagę cywilną, oraz pokazaną tutaj z herbem, będącą flagą urzędową.