Flaga Prusy Zachodnie (prowincja pruska)

Prowincja Prusy Zachodnie powstała w 1773 roku po pierwszym rozbiorze Polski, głównie z ziem Prus Królewskich, które przez trzy stulecia należały do korony polskiej. Leżała po obu stronach dolnej Wisły i łączyła Brandenburgię z Prusami Wschodnimi. Od 1793 roku stolicą był Gdańsk, wcześniej Kwidzyn. W latach 1824–1878 obszar wchodził w skład prowincji Prusy; potem Prusy Zachodnie istniały znów samodzielnie. W dużych miastach — Gdańsku, Elblągu i Toruniu — przeważała ludność niemiecka, na wsi początkowo w większości polska. Pierwsza wojna światowa położyła kres prowincji: w 1920 roku większość przypadła nowemu państwu polskiemu i utworzyła tak zwany korytarz, Gdańsk stał się Wolnym Miastem, a wschodni pas wokół Elbląga i Kwidzyna pozostał przy Rzeszy Niemieckiej i został przyłączony do Prus Wschodnich. Dziś obszar tworzy główną część województwa pomorskiego.

Znaczenie

Flaga ma trzy poziome pasy jednakowej szerokości: czarny, biały, czarny. To barwy Prus, które nosiła też sąsiednia prowincja Prusy Wschodnie — tam w dwóch pasach, tu w trzech. Czerń i biel wywodzą się od zakonu krzyżackiego, którego ziemią Prusy Zachodnie pierwotnie były i który nosił czarny krzyż na białym polu. Jak wszystkie pruskie flagi prowincjonalne również ta pozostaje bez dodatków: same pasy, bez herbu i emblematu. Herb Prus Zachodnich z czarnym orłem trzymającym miecz należy do heraldyki i nie był częścią flagi. Przedstawienia umieszczające go mimo to na pasach się zdarzają — urzędowe nie były.